Je bent zo mooi anders, niet meer of minder anders, maar zo mooi anders

Zie hier de Wandeling, uitzending van de KRO op 28 december 2007

Beschermen wij onze kinderen wel goed genoeg?

Beschermen wij onze kinderen wel goed genoeg?

Deze zin trok mijn aandacht en sluit volledig aan bij mijn gedachten. Hierbij doel ik op wat ik allemaal (heb) moet(en) slikken met betrekking tot de zorg voor Liesyenne en of ik er wel voldoende aan doe en/of gedaan heb om haar te beschermen.

Enerzijds zeg ik ja, want ik heb van me laten horen, al die keren dat ik dat nodig vond. Op een nette en gepaste manier, want dat hoort bij mij.

Anderzijds zeg ik nee, want ik had misschien wat minder in mijn beleefdheid moeten blijven, wat grover in de mond moeten worden en misschien zelfs wel alle gebeurtenissen van de afgelopen 1,5 jaar letterlijk op mijn weblog moeten schrijven.

Tóch heb ik ervoor gekozen om dat niét te doen. Immers, hoe gemakkelijk is het om te schrijven hoe zaken, in mijn beleving, goed of niet goed zijn. Wie bepaalt wat goed of niet goed is? Dat hangt uiteindelijk af van de beleving van wederzijdse partijen en is afhankelijk van de emotionele betrokkenheid. Bewust een ander schade berokkenen past niet bij me en ieder woord wat ik schrijf is weloverwogen, zodat anonimiteit word gewaarborgd. (En als dat niet het geval is, dan heb ik toestemming voor publicatie.) Dat is ook de reden dat er geen namen vermeld worden en situaties zoals beschreven op mijn weblog enigszins oppervlakkig blijven. Dat wát ik schrijf berust op waarheid en feitelijkheden. Mijn inhoudelijke frustraties deel ik met mensen om me heen die ik persoonlijk ken.

Er is me gevraagd om mijn vorige blog te verwijderen of aan te passen. Hierover zou ik me beraden. Ik beraad me nog steeds maar ik ben er nog niet uit. Wél kan ik al toezeggen dat ik nooit namen en situaties letterlijk op het internet zal zetten. Die belofte is eenvoudig, simpelweg omdat ik dat al nooit doe. Als ik de conclusie van het CCE team (want daar gaat het om) in mijn eigen woorden in een blog zou schrijven, zou dat hoogst waarschijnlijk minder netjes zijn!

Beschermen wij onze kinderen wel genoeg?

‘Mensjesrechten’ begon als een serie van vijf korte films over kinderrechten in Nederland en werd gemaakt om onszelf de vraag te stellen: beschermen wij onze kinderen wel genoeg? Vanwege de respons en maatschappelijke discussie die op gang kwam, naar aanleiding van de films in 2008, werd besloten om een tweede reeks te maken. De filmpjes van ‘Mensjesrechten’ 2009 zullen van 16 tot en met 20 november rond 22.50 op Nederland 2 worden uitgezonden en geplaatst worden op deze site. Er is gekozen voor deze week vanwege het twintigjarig jubileum van het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind (IVRK) op 20 november.

cce update

Afgelopen zaterdag ontving ik het evaluatieverslag van de consulent van het CCE team. Na een observatieperiode van een aantal weken, puur gericht op hoe er met Liesyenne omgegaan wordt, heeft hij het volgende geconcludeerd.

·         Er wordt vaak niet op een eenduidige manier omgegaan met de groepsregels en de individueel gebonden regels van en naar Liesyenne.

·         Er wordt vaak niet consequent omgegaan met de regels, afspraken en consequenties van Liesyenne.

·         Er zijn bijna geen individuele regels, het is vaak de regel van de groep die centraal staat en is niet afgestemd op de mogelijkheden en beperkingen van Liesyenne.

·         Er wordt onvoldoende rekening gehouden met de beperkingen die de diagnose PDDNOS/MCDD met zich meebrengt voor Liesyenne.

Omdat Liesyenne op zoveel vlakken anders functioneert dan de andere jongeren op de groep en zij voor een groot gedeelte wordt geacht mee te gaan in de regels en de normen van de groep, loopt zij bijna voortdurend op haar tenen. Dit heeft tot gevolg dat zij bijna constant wordt overvraagd. Hierdoor zullen de escalaties onvermijdelijk zijn en zonder interventies blijven plaatsvinden. Het is daarom misschien zinvol om via een klinische les voor het team duidelijk te maken welke gevolgen de diagnose PDDNOS/MCDD heeft voor Liesyenne en waar haar beperkingen en mogelijkheden liggen, om zodoende gezamenlijk tot een begeleidingsplan te komen wat op Liesyenne is afgestemd.

Na het lezen van het verslag, wat uiteraard op elk punt uitgebreid uitgelegd is aan de hand van voorbeelden in de praktijk, liepen de tranen over mijn wangen. Eindelijk wordt er benoemd waar ik al een jaar tegenaan loop zonder gehoord te worden.

Dinsdag is er weer een overleg met alle betrokkenen, zodra ik ruimte heb zal ik hierover een nieuw blog schrijven.

~Liefs Loes~

Liesyenne op school

Hoe doet Liesyenne het op school?

Deze vraag heb ik al aantal keren te horen gekregen en heb beloofd er een logje aan te wijden.

De eerste 14 dagen waren vooral wennen aan elkaar en is er eerst een niveaubepaling gedaan. De niveaubepaling wordt getoetst door het doen van werkjes en niet in de vorm van een test. Super dat ze het op deze manier doen, want van testen wordt Liesyenne erg nerveus. Op welk niveau ze functioneert, moet ik nog terug horen.

Liesyenne vind het fijn om weer naar school te gaan en werkt goed. Uiteraard kost het even tijd voor ze begrijpt wat er van haar verwacht word maar als ze het eenmaal begrijpt gaat ze goed aan het werk. De berichten die ik van de juf(fen) krijg en in het heen en weer schriftje lees zijn positief.

Afgelopen weekeinde gaf Liesyenne ook aan dat ze het gezelliger vindt op de groep wat betekent dat ze ook daar hun best doen.

Langzaamaan krijg ik er weer een beetje vertrouwen in! (maar blijf scherp uiteraard)

~Liefs Loes~

Yes we can!!

Sinds oktober 2008 woont Liesyenne bij Auriga, onderdeel van ‘s Heerenloo te Dordrecht. Een tijdelijke woonvoorziening omdat Liesyenne niet binnen de groep past vanwege haar (te) hoge IQ en haar complexe gedrag, zodat doorzoeken naar een passende groep noodzakelijk was en nog steeds is.

Bijna een jaar is er voorbij. Een jaar waarin Liesyenne heeft stil gestaan in haar ontwikkeling, niet naar school ging, niet de juiste begeleiding kreeg en alsmaar somberder en opstandiger werd en steeds meer in zichzelf keerde. Het begin leek goed te gaan. Er was een vaste persoonlijke begeleidster, we luisterden naar elkaar en aan de hand van onze gesprekken zochten we samen naar oplossingen. Helaas vertrok haar persoonlijk begeleidster en zat Liesyenne vanaf juni zonder…met alle gevolgen van dien. Na 4 lange maanden is er eindelijk weer een (tijdelijk) persoonlijk begeleidster en kan de draad weer worden opgepakt waar hij toen stil bleef liggen. Onduidelijkheden, miscommunicaties, gebrek aan aandacht, het frustreerde mij zeer. Menig traan is er over mijn wangen gelopen, maanden heb ik aan slaapgebrek geleden en regelmatig was ik in staat om in mijn auto te stappen en er naartoe te rijden maar realiseerde me dat dit soort acties niet ten goede van Liesyenne zouden komen. Want hoe zou Liesyenne vertrouwen in de groepsleiding kunnen krijgen als ik er geen vertrouwen in heb?

Mailtjes schreef ik aan de lopende band, liet van mezelf horen zonder dat ik gehoord werd en dat is wel het ergste wat me kon overkomen. Ik, die precies weet hoe Liesyenne in elkaar zit en benaderd moet worden, kon mijn frustraties niet kwijt zodat mijn boosheid en frustratie groeide en groeide. Ik voelde me buitengesloten en alleen staan in mijn strijd. Één ding was en is maar belangrijk voor mij en dat is dat er goed voor Liesyenne wordt gezorgd en dat zij liefdevol opgevangen en behandeld wordt als ik er niet voor haar ben. Liefde, duidelijkheid en begrip, dát is wat zij – en iedereen – nodig heeft!

Een paar weken geleden lag ze huilend in mijn armen, we hadden een familieberaad. Samen met Nicole en Liesyenne lag ik op mijn bed terwijl we bespraken aan welke punten er ‘gewerkt’ moest worden en hoe we het voor Liesyenne zichtbaar zouden kunnen maken. Liesyenne vroeg zelf om het terug invoeren van ons stoplicht, om regels weer op te gaan hangen zodat ze regelmatig even kon kijken. Op de groep gaat het veel mis doordat groepsleiding onderling een andere visie en aanpak heeft en Liesyenne de duidelijkheid mist die ze zó hard nodig heeft. Toen sprak ze de woorden uit, die als een mes door mijn hart staken; “Mama, als ik mocht kiezen tussen doorleven of doodgaan, dan ga ik liever dood. Jij bent de enige die me begrijpt en die me lief vindt!”

Vanuit mijn hart heb ik een mail geschreven, mijn kwetsbaarheid getoond en een aantal zaken aangehaald waarvan ik vond dat het écht niet kon! Dit had voornamelijk temaken met strafmaatregelen die niet in verhouding stonden tot de ‘overtreding’.

Er is over vergaderd en er heeft een goed gesprek plaatsgevonden tussen de groepsleiding onderling. Een gesprek wat duidelijkheid heeft gecreëerd en hopelijk van grote invloed zal zijn op de aanpak naar alle kinderen! Het strafbeleid is aangepast en er hangen nu afspraken op papier, samen gemaakt met Liesyenne, op de groep. Ik ben er erg blij mee en weet dat dit de sfeer voor iedereen ten goede zal komen.

Wat ik hiermee eigenlijk wil zeggen is, dat als je maar genoeg van je laat horen en met overtuiging je verhaal brengt, uiteraard respectvol, er veranderingen kunnen komen. Opkomen voor je kind en alert blijven is onze taak!

Vanaf morgen gaat Liesyenne naar school, een mijlpaal! Ook hier ben ik uiteindelijk zelf achteraan gegaan, heb de cluster IV indicatie kunnen bespoedigen en heb al een aantal gesprekken gehad op school. Ook de taxi heb ik zelf geregeld..uiteindelijk blijkt het toch de beste weg te zijn om zelf actie te ondernemen i.p.v. afwachten tot een ander (hulpverlening) het doet. Afgelopen woensdag ben ik samen met Liesyenne naar school gegaan voor de kennismaking van Liesyenne met de leerkrachten. Duidelijkheid, structuur en begrip is wat zij mij meegaven als aanpak. MCDD kennen ze, dus ook dat is niets nieuws. Een pak van mijn hart!!! Een gesprek met de consulente van het CCE-team, die ik aangeboden heb, pakken ze met beide handen aan. Ja, het geeft me een goed gevoel dat zij, ondanks hun kennis en ervaring, openstaan voor deskundigen om Liesyenne zo goed mogelijk te begeleiden.

Morgenochtend rijdt Liesyenne voor de eerste keer mee in het busje naar school en zal ik bij school staan om haar op te vangen zodra ze uit de bus stapt. Samen zullen we haar eerste schooldag instappen!

Ik sluit af met dit prachtige nummer, gezongen door Nikki. Wat een tekst, wat een waarheid en wat een kracht put ik hier uit!!

~Liefs Loes~

Update Liesyenne

Op 1 september jl. is er weer een vergadering geweest. De 3 leden van het CCE-team, de orthopedagoge, mijn contactpersoon van stichting MEE, het hoofd groepsleiding, de woonmanager en ik waren daarbij aanwezig.

Mijn frustratie over Liesyenne’s verblijf en behandeling, vooral tussen half juni en begin september, zijn uitgebreid aan de orde gekomen. Het excuus van de woonmanager dat de vakantieperiode ‘lastig’ zou zijn, werd door het CCE van tafel geveegd. Verantwoordelijkheid, daar draait het om in een ‘bedrijf’ was hun reactie. Ik voelde me zeer gesteund door hun visie op het geheel.

Een observatie van een specialist op het gebied van MCDD bevestigde mijn visie ook nog eens. Vanaf volgende week zal hij twee maal per week een dagdeel gaan observeren en coachen in het ‘omgaan met Liesyenne’. Hier zal iedereen bij gebaat zijn.

In de vakantieperiode hebben we natuurlijk niet stilgezeten. Zo zijn er 4 verschillende woonvormen benaderd waar Liesyenne voor aangemeld zal worden.

·         ASVZ Sliedrecht

·         Ipse De Bruggen Waddinxveen

·         Leo Kannerhuis Nijmegen

·         De Steiger Dordrecht

Ik heb contact gehad met de Meester Schats school in Rotterdam, binnenkort hoop ik dat Liesyenne daar voor onderwijs terecht zal kunnen. (ze heeft een jaar geen school gehad)

~Liefs Loes~

Vertrouwen

Vertrouwen

“Het is belangrijk dat jij Liesyenne laat merken vertrouwen te hebben in de groepsleiding, hierdoor zal zij zich ook beter voelen”, zei de consulente van het CCE-team. Ik prentte dit goed in mijn hoofd, met de inmenging van het CCE-team had ik er vertrouwen in. Mede door deze afspraak, die ik had gemaakt met de consulente maar ook zeker met  mezelf, probeerde ik ‘los’ te laten. Gaf ik Liesyenne geen moment het gevoel of het idee dat ik het niet met de groepsleiding eens was en hield mijn mond al was het soms verdomd lastig. Dingen waar ik tegen aanliep besprak ik enkel nog door de telefoon en ging er dan vanuit dat het opgelost werd.

Vandaag, en ik zal me proberen netjes uit te drukken, heb ik met verbazing gezien hoe ongelooflijk ongeorganiseerd er gewerkt wordt op de groep. Zondag liet ik Liesyenne achter in haar grijze trainingsbroek (die ze zaterdag ook aangehad had) en haar grijze T-shirt. Vandaag, donderdag dus, haalde ik Liesyenne weer op en had ze dezelfde kleren aan als zondag. Vies en vol vlekken, een vieze bril op haar neus en als was nam ik 3 slipjes, 1 T-shirt met lange mouwen en een korte broek (volgens mij beiden niet gebruikt) mee naar huis.. Een echt ‘instellingenkind’ een term die ik niet graag gebruik, maar wel wil gebruiken in dit verhaal. Onverzorgd en vies zag ze eruit, en dat terwijl ze wel net onder de douche was geweest!

De afgelopen periode zijn er behoorlijk wat zaken geweest waar ik tegen aanliep. Een kleine ongedetailleerde opsomming zal ik hiervan benoemen.

·         Liesyenne draagt regelmatig haar bril niet, of hij is van melkglas, als ik haar kom ophalen.

·         Liesyenne wast zich ’s morgens niet.

·         Haar kamer is vaker een puinhoop dan dat hij opgeruimd is en de vloer is vies. (ik heb zondag zelf nog geveegd en het hoopje vuil lag er nog)

·         Liesyenne heeft in april haar eerste ervaring met seksualiteit gehad. ( de groepsleiding zat te praten op een bankje)

·         Liesyenne is uit bed gehaald en heeft op het politiebureau gezeten vanwege een bommelding. (dader hád bekend kunnen zijn....)

·         Liesyenne krijgt sinds terugkomst uit Curaçao haar haldol 's morgens i.p.v 's avonds. (zoals afgesproken met de kinderpsych.) Groepsleiding vraagt aan Liesyenne wanneer ze het moet hebben??

·         Liesyenne belt regelmatig niet op de vaste dagen.

·         Liesyenne kreeg pas 3 weken terug een nieuwe tandenborstel, ze zit er sinds oktober. (nadat ik vroeg om het ‘tandenborstelprotocol’ toen ik het vieze 'ding' zag liggen)

Hoe kan het dat ik dat allemaal zie en anderen niet??? Ben ik nou gek of had dit allemaal voorkomen kunnen worden? M.i. wel!!!

Deze simpele dagelijkse zorg schijnt niet te kunnen worden geboden en ik kan niet wachten tot het CCE-team zich weer meldt…

De flex-werkers zijn het probleem, hoor ik regelmatig maar mag dat een excuus zijn?

Ik ben enorm gefrustreerd!!

~grrr…Loes~

Anubis!!

Zondag a.s. om 14 uur gaan Nicole en ik Liesyenne een geweldige dag met Liesyenne beleven, we gaan naar de show van Anubis en zitten op de eerste rij! Haar hulpen, zoals zij ze gebruikt als geweten in het dagelijks leven, zal zij in levende lijve gaan zien! Iedereen die Liesyenne persoonlijk kent, weet dat met name Nienke en Fabian een grote rol in haar leven spelen. Weet dat ze zichzelf 'bij de les' houdt als er dingen dreigen fout te gaan door in dialoog te gaan met of Nienke of Fabian. 'Haar geweten' noem ik het zelf omdat het Liesyenne vaak helpt om rustig te worden.

(gedownload door Liesyenne uiteraard)

Zojuist heb ik een mailtje gestuurd naar het Beatrix theather met de vraag of er een mogelijkheid is om in contact te komen met de spelers van Anubis om misschien een ontmoeting te kunnen bewerkstelligen..ik hoop het zo voor haar!!

Overige tips zijn welkom hoor!!!

~Liefs Loes~

Mij een Zorg

Mij een Zorg??

Ik kan me zo ongelofelijk verbazen over de Nederlandse Zorginstellingen. Verbazing, maar vooral frustratie roept het bij me op. Als Zorgverlener heb je een hbo functie te bekleden en moet je dus intelligent zijn ofzo. Nou ben ik een autodidact en heb ik alles wat ik weet en kan, mezelf moeten aanleren. Door vallen en weer opstaan, door confrontaties aan te gaan die ik eigenlijk liever uit de weg was gegaan maar helaas…soms is die keuze er nou eenmaal niet.

Na het behalen van mijn LEAO b diploma, wilde ik graag ook mijn c niveau behalen, wat destijds gelijk stond aan het MAVO diploma. Helaas, mijn ouders dachten daar anders over en ik moest gaan werken. Met 17 jaar en 3 maanden begon ik in de Zorg, de geriatrie. Na een jaar werd ik ontslagen. Ik had al mijn punten behaald maar ik was te betrokken bij de mensen. Zo kon ik me destijds al enorm ergeren aan de manier waarop men met onze afhankelijke medemens omging. Oude, verwarde mensen die nog goed ter been waren, zaten binnen 14 dagen in een rolstoel met een plankje ervoor zodat ze er niet uit zouden vallen, suf van de medicatie. Wat een onrecht werd deze mensen aangedaan en mijn mening daarover werd niet gewaardeerd. Als heel jong meisje wist ik het al. Al ik later groot zou zijn, zou ik mensen gaan helpen! Het kwam uit mijn hart en nog steeds voel ik het zo! Wat ik doe voor een ander, doe ik uit betrokkenheid, uit mededogen, voel ik compassie en ‘werk’ vanuit mijn hart.

En juist dat stuk mis ik in de gezondheidszorg. Het zorgen voor is niet alleen een baan, er is betrokkenheid bij nodig. Sinds de geboorte van Liesyenne loop ik mee in het ‘gezondheids circuit’ en verbaas me met grote regelmaat over de desinteresse. Het personeel heeft een baan ( op HBO niveau, anders mág je er niet eens werken) en daar lijkt het een beetje bij op te houden. Uitzonderingen daar gelaten……..

Als ik eens zou gaan beschrijven waar ik al tegenaan gelopen ben, misschien doe ik het nog wel……….Wil jij je verhaal kwijt, ga dan gerust je gang..

~Gnoef……Loes~

Curaçao

Curaçao

Spannend was het, want wanneer gingen we Liesyenne vertellen dat we op vakantie gingen en dan ook nog met haar vader, mijn ex-man? De zin “dit is een uitzondering”, maakte dat ze heel goed begreep dat dit éénmalig zou zijn. Nicole nam de leuke ‘taak’ op zich en vertelde Liesyenne 2 dagen voor we weggingen, dat we naar Curaçao zouden gaan. Dat is iets wat Nicole graag doet als er iets leuks te vertellen valt dus ik liet het graag aan haar over. Enthousiast en blij reageerde Liesyenne en samen met Nicole bekeek ze de reisgids. “Hee mam, er zijn ook dolfijnen”, zei ze…ze moest eens weten!

De reis verliep soepel. Als laatste gingen we het vliegtuig in om al snel op te stijgen. Wel 10 uur lang zou het duren. Met een eigen dvd-speler voor haar neus bekeek Liesyenne de film Benjamin Button 3 keer. Eén keer op normale snelheid, één keer op dubbele snelheid, en daarna nog een keer de scènes die ze het mooist vond. Het enige vervelende tijdens het vliegen was het toiletbezoek, doortrekken durfde ze echt niet te doen. Met de handen op haar oren liet ze die taak aan mij over.

In een warme, zeg maar kleffe  wind, stapten we uit en werden per shuttle naar ons huisje gebracht. Een mooi, groot maar bloedheet huisje. Gelukkig zat er in de slaapkamer airco zodat we de nachten niet badend in het zweet hoefden door te brengen.

Iedere morgen kwamen onze gevleugelde vrienden braaf op de balustrade zitten. Prachtig gekleurde vogels die graag een broodje mee aten.  Helaas zitten er op Curaçao ook duiven….en ook daar kun je ze niet raken. (met een schoen ofzo)

Na een ‘slow-start’ bespraken we hoe de dag eruit zou zien. In de ochtend deden we ons culturele uitje, in de middag lagen we meestal op een bedje op het strand, vechtend om een stukje schaduw want het was bloedheet. Van Liesyenne zagen we bijna alleen maar de achterkant, ze was vooral druk met snorkelen. Helemaal geweldig was het, als ik ook ging zwemmen. Ze genoot van mijn schichtige gedrag als de vissen wel erg dichtbij kwamen en kon het niet laten om me daarmee te plagen. Ja, ik vind vissen mooi, maar wel graag in een aquarium en niet tegen me aan!!!

Na een paar dagen gingen we dan naar het Sea Aquarium en na een gesprek met de manager werd besloten dat Liesyenne de “Encounter” mocht doen. Aan de hand van haar gedrag zou worden beoordeelt of ze ook “De Swim” zou mogen doen. Hypernerveus was ze, maar wat luisterde ze goed. Met de Encounter sta je tot halverwege de dijen in het water op een vlonder, mag je de dolfijnen aaien, wordt er heel veel verteld over de dolfijnen, en krijg je ook nog een kusje. Ze deed het supergoed en huilend hoorde ze dat ze de Swim ook mocht doen. Na het weekend, op dinsdag werden we om 8 uur verwacht….. Vroeg ja, maar voor Liesyenne een prima tijdstip! (des te korter de stress)

Eindelijk was het dan dinsdag!! Na een rit in de file – ja, ook in Curaçao kan dat – reden we naar Mambo Beach en meldden ons. Na het invullen van een verklaring dat iedere risico uitsloot voor de Dophine Academy, haalden we onze zwemvliezen en zakten we langzaam het water in. Met de handen gekruist voor de borst, peddelden we naar het platform en ….kreeg ik al kramp in mijn kuit! Mén, wat doet dat zeer!!! (ik heb er 2 weken plezier van gehad) Liesyenne was zo ontzettend rustig en stil. Geen geluid, geen gegil, geen drukte, alleen maar rust en een totale ontspanning. Ze deed het zo goed!

Na de gebruikelijke ‘kunstjes’ zoals laten zingen, ‘handen schudden’, een ritje maken, kreeg iedereen een kusje van dolfijn Theresa. De bedoeling is dat de dolfijn, na het kusje, op het fluitje reageert en dan stopt en wegzwemt. Dat ging bij (bijna) iedereen goed…yep, behalve bij mij. Theresa duwde haar snuit tegen mijn slaap en reageerde niet op het fluitsignaal, ook niet op het tweede, en natuurlijk……ook niet op het derde.. Na de 4^e keer fluiten vertrok ze pas. Ik vond het helemaal geweldig! (en weer janken natuurlijk)

Met dolfijnen zwemmen is voor mij een ervaring geworden die ik never nooit niet verwacht had. Ik werd overspoeld met een gevoel dat ik niet anders beschrijven kan als bijzonder en ontzettend ontroerend. Alles wat er om me heen gebeurde leek te vervagen en tranen liepen over mijn wangen…keer op keer.

~Liefs Loes~

Eindelijk!

Vandaag pakken we de laatste spullen in en vertrekken morgen richting Curacao. Met een supernerveuze Liesyenne, die geen idee heeft hoe en wat te verwachten, vliegen we morgen weg. Dat ze met dolfijnen mag gaan zwemmen weet ze nog steeds niet.

Bijzonder is wel te noemen dat wij op vakantie gaan met Jack, dus als ex-gezin. Door goede afspraken te maken hebben we ervoor kunnen kiezen om deze ervaring voor zowel Nicole als Liesyenne met elkaar te delen. Feit is dat we beiden het beste met onze meiden voor hebben en we ons allebei geen betere 'oppas' kunnen wensen dan de eigen papa en mama!

Uitgebreid verslag volgt!