update mei 2009

Ruim een maand later is er weer wat nieuws te vertellen over de stand van zaken rondom Liesyenne, het CCE-team en Auriga ’s Heerlenloo.

Tussen 11 mei en nu is er weinig veranderd. We zijn op 11 mei bij elkaar geweest en daar heb ik te horen gekregen dat Auriga Liesyenne wel aanhoudt als cliënt maar dat zij, zodra er plaats elders is, wel overgeplaatst dient te worden.  Stichting Mee heeft deze (nog steeds moeilijke) opgave, om een juiste woonvoorziening te vinden, op zich genomen Inmiddels staat Liesyenne op de wachtlijst voor cognitieve gedragstherapie om met haar angsten om te leren gaan, het kan tot zo’n 6 maanden duren voordat de therapie zal starten.

Omdat praktisch al het vaste personeel aan het overstappen is naar een andere baan en een gedeelte al overgestapt is, is besloten dat er nog geen coaching wordt ingezet door het CCE-team. Wel gaat een specialist op het gebied van mcdd regelmatig observeren en wordt dat wat hij ziet besproken in de besprekingen. Vanaf begin zomer zal er veelal gebruik gemaakt worden van zgn. ‘flex-werkers’ wat natuurlijk weer superlastig zal zijn zowel voor Liesyenne als voor de flex-werkers zelf. Eindelijk gaat het met Liesyenne wat beter op de groep, hoewel er zich een aantal dingen hebben afgespeeld (waarover ik verder niet zal uitwijden) die mijn vertrouwen niet echt vergroot hebben. Nu maar hopen dat de flex-werkers de moeite zullen gaan nemen om Liesyenne te leren kennen zodat de frustratiedrempel weer niet op zal gaan lopen.

Gistermiddag heb ik een gesprek gehad met de kinderpsychiater, samen met Liesyenne en een groepsleidster. Wat ik zelf als fantastisch ervaren heb, is dat de kinderpsychiater zelf begon met pictogrammen te tekenen voor Liesyenne, zodat ze precies kon zien wat er zou gaan gebeuren. Dit gaf Liesyenne voldoende rust om niet verstopt te blijven zitten met haar hoofd onder haar shirt. Ook kreeg Liesyenne pen en papier om haar vragen op te schrijven, waar ze dankbaar gebruik van maakte. Er wordt gestart met een lage dosering Haldol als angstremmer en over 4 a 6 weken gaan we terug naar de kinderpsychiater.

Op 3 juni staat er iets bijzonders te gebeuren. Op die dag vertrekken wij, Liesyenne, Nicole Jack en ik, als ex-gezin naar Curaçao voor 11 dagen. Voor Nicole een cadeau voor haar te verwachten behalen van het vmbo diploma, voor Liesyenne eindelijk een ervaring waar ze al zo lang naar uitkijkt. Ze gaat daar natuurlijk zwemmen met dolfijnen. Niet therapeutisch, want dat kost een vermogen, maar als een welverdiende periode van rust en ontspanning met als klap op de vuurpijl haar grote wens die gaat uitkomen. Jack en ik staan hier als ouders volledig achter en eerlijk is eerlijk, een betere ‘oppas’ kunnen wij ons beiden niet wensen.

~Liefs Loes~