Je bent zo mooi anders, niet meer of minder anders, maar zo mooi anders

Vertrouwen

Vertrouwen

“Het is belangrijk dat jij Liesyenne laat merken vertrouwen te hebben in de groepsleiding, hierdoor zal zij zich ook beter voelen”, zei de consulente van het CCE-team. Ik prentte dit goed in mijn hoofd, met de inmenging van het CCE-team had ik er vertrouwen in. Mede door deze afspraak, die ik had gemaakt met de consulente maar ook zeker met  mezelf, probeerde ik ‘los’ te laten. Gaf ik Liesyenne geen moment het gevoel of het idee dat ik het niet met de groepsleiding eens was en hield mijn mond al was het soms verdomd lastig. Dingen waar ik tegen aanliep besprak ik enkel nog door de telefoon en ging er dan vanuit dat het opgelost werd.

Vandaag, en ik zal me proberen netjes uit te drukken, heb ik met verbazing gezien hoe ongelooflijk ongeorganiseerd er gewerkt wordt op de groep. Zondag liet ik Liesyenne achter in haar grijze trainingsbroek (die ze zaterdag ook aangehad had) en haar grijze T-shirt. Vandaag, donderdag dus, haalde ik Liesyenne weer op en had ze dezelfde kleren aan als zondag. Vies en vol vlekken, een vieze bril op haar neus en als was nam ik 3 slipjes, 1 T-shirt met lange mouwen en een korte broek (volgens mij beiden niet gebruikt) mee naar huis.. Een echt ‘instellingenkind’ een term die ik niet graag gebruik, maar wel wil gebruiken in dit verhaal. Onverzorgd en vies zag ze eruit, en dat terwijl ze wel net onder de douche was geweest!

De afgelopen periode zijn er behoorlijk wat zaken geweest waar ik tegen aanliep. Een kleine ongedetailleerde opsomming zal ik hiervan benoemen.

·         Liesyenne draagt regelmatig haar bril niet, of hij is van melkglas, als ik haar kom ophalen.

·         Liesyenne wast zich ’s morgens niet.

·         Haar kamer is vaker een puinhoop dan dat hij opgeruimd is en de vloer is vies. (ik heb zondag zelf nog geveegd en het hoopje vuil lag er nog)

·         Liesyenne heeft in april haar eerste ervaring met seksualiteit gehad. ( de groepsleiding zat te praten op een bankje)

·         Liesyenne is uit bed gehaald en heeft op het politiebureau gezeten vanwege een bommelding. (dader hád bekend kunnen zijn....)

·         Liesyenne krijgt sinds terugkomst uit Curaçao haar haldol 's morgens i.p.v 's avonds. (zoals afgesproken met de kinderpsych.) Groepsleiding vraagt aan Liesyenne wanneer ze het moet hebben??

·         Liesyenne belt regelmatig niet op de vaste dagen.

·         Liesyenne kreeg pas 3 weken terug een nieuwe tandenborstel, ze zit er sinds oktober. (nadat ik vroeg om het ‘tandenborstelprotocol’ toen ik het vieze 'ding' zag liggen)

Hoe kan het dat ik dat allemaal zie en anderen niet??? Ben ik nou gek of had dit allemaal voorkomen kunnen worden? M.i. wel!!!

Deze simpele dagelijkse zorg schijnt niet te kunnen worden geboden en ik kan niet wachten tot het CCE-team zich weer meldt…

De flex-werkers zijn het probleem, hoor ik regelmatig maar mag dat een excuus zijn?

Ik ben enorm gefrustreerd!!

~grrr…Loes~

Anubis!!

Zondag a.s. om 14 uur gaan Nicole en ik Liesyenne een geweldige dag met Liesyenne beleven, we gaan naar de show van Anubis en zitten op de eerste rij! Haar hulpen, zoals zij ze gebruikt als geweten in het dagelijks leven, zal zij in levende lijve gaan zien! Iedereen die Liesyenne persoonlijk kent, weet dat met name Nienke en Fabian een grote rol in haar leven spelen. Weet dat ze zichzelf 'bij de les' houdt als er dingen dreigen fout te gaan door in dialoog te gaan met of Nienke of Fabian. 'Haar geweten' noem ik het zelf omdat het Liesyenne vaak helpt om rustig te worden.

(gedownload door Liesyenne uiteraard)

Zojuist heb ik een mailtje gestuurd naar het Beatrix theather met de vraag of er een mogelijkheid is om in contact te komen met de spelers van Anubis om misschien een ontmoeting te kunnen bewerkstelligen..ik hoop het zo voor haar!!

Overige tips zijn welkom hoor!!!

~Liefs Loes~

Mij een Zorg

Mij een Zorg??

Ik kan me zo ongelofelijk verbazen over de Nederlandse Zorginstellingen. Verbazing, maar vooral frustratie roept het bij me op. Als Zorgverlener heb je een hbo functie te bekleden en moet je dus intelligent zijn ofzo. Nou ben ik een autodidact en heb ik alles wat ik weet en kan, mezelf moeten aanleren. Door vallen en weer opstaan, door confrontaties aan te gaan die ik eigenlijk liever uit de weg was gegaan maar helaas…soms is die keuze er nou eenmaal niet.

Na het behalen van mijn LEAO b diploma, wilde ik graag ook mijn c niveau behalen, wat destijds gelijk stond aan het MAVO diploma. Helaas, mijn ouders dachten daar anders over en ik moest gaan werken. Met 17 jaar en 3 maanden begon ik in de Zorg, de geriatrie. Na een jaar werd ik ontslagen. Ik had al mijn punten behaald maar ik was te betrokken bij de mensen. Zo kon ik me destijds al enorm ergeren aan de manier waarop men met onze afhankelijke medemens omging. Oude, verwarde mensen die nog goed ter been waren, zaten binnen 14 dagen in een rolstoel met een plankje ervoor zodat ze er niet uit zouden vallen, suf van de medicatie. Wat een onrecht werd deze mensen aangedaan en mijn mening daarover werd niet gewaardeerd. Als heel jong meisje wist ik het al. Al ik later groot zou zijn, zou ik mensen gaan helpen! Het kwam uit mijn hart en nog steeds voel ik het zo! Wat ik doe voor een ander, doe ik uit betrokkenheid, uit mededogen, voel ik compassie en ‘werk’ vanuit mijn hart.

En juist dat stuk mis ik in de gezondheidszorg. Het zorgen voor is niet alleen een baan, er is betrokkenheid bij nodig. Sinds de geboorte van Liesyenne loop ik mee in het ‘gezondheids circuit’ en verbaas me met grote regelmaat over de desinteresse. Het personeel heeft een baan ( op HBO niveau, anders mág je er niet eens werken) en daar lijkt het een beetje bij op te houden. Uitzonderingen daar gelaten……..

Als ik eens zou gaan beschrijven waar ik al tegenaan gelopen ben, misschien doe ik het nog wel……….Wil jij je verhaal kwijt, ga dan gerust je gang..

~Gnoef……Loes~

Curaçao

Curaçao

Spannend was het, want wanneer gingen we Liesyenne vertellen dat we op vakantie gingen en dan ook nog met haar vader, mijn ex-man? De zin “dit is een uitzondering”, maakte dat ze heel goed begreep dat dit éénmalig zou zijn. Nicole nam de leuke ‘taak’ op zich en vertelde Liesyenne 2 dagen voor we weggingen, dat we naar Curaçao zouden gaan. Dat is iets wat Nicole graag doet als er iets leuks te vertellen valt dus ik liet het graag aan haar over. Enthousiast en blij reageerde Liesyenne en samen met Nicole bekeek ze de reisgids. “Hee mam, er zijn ook dolfijnen”, zei ze…ze moest eens weten!

De reis verliep soepel. Als laatste gingen we het vliegtuig in om al snel op te stijgen. Wel 10 uur lang zou het duren. Met een eigen dvd-speler voor haar neus bekeek Liesyenne de film Benjamin Button 3 keer. Eén keer op normale snelheid, één keer op dubbele snelheid, en daarna nog een keer de scènes die ze het mooist vond. Het enige vervelende tijdens het vliegen was het toiletbezoek, doortrekken durfde ze echt niet te doen. Met de handen op haar oren liet ze die taak aan mij over.

In een warme, zeg maar kleffe  wind, stapten we uit en werden per shuttle naar ons huisje gebracht. Een mooi, groot maar bloedheet huisje. Gelukkig zat er in de slaapkamer airco zodat we de nachten niet badend in het zweet hoefden door te brengen.

Iedere morgen kwamen onze gevleugelde vrienden braaf op de balustrade zitten. Prachtig gekleurde vogels die graag een broodje mee aten.  Helaas zitten er op Curaçao ook duiven….en ook daar kun je ze niet raken. (met een schoen ofzo)

Na een ‘slow-start’ bespraken we hoe de dag eruit zou zien. In de ochtend deden we ons culturele uitje, in de middag lagen we meestal op een bedje op het strand, vechtend om een stukje schaduw want het was bloedheet. Van Liesyenne zagen we bijna alleen maar de achterkant, ze was vooral druk met snorkelen. Helemaal geweldig was het, als ik ook ging zwemmen. Ze genoot van mijn schichtige gedrag als de vissen wel erg dichtbij kwamen en kon het niet laten om me daarmee te plagen. Ja, ik vind vissen mooi, maar wel graag in een aquarium en niet tegen me aan!!!

Na een paar dagen gingen we dan naar het Sea Aquarium en na een gesprek met de manager werd besloten dat Liesyenne de “Encounter” mocht doen. Aan de hand van haar gedrag zou worden beoordeelt of ze ook “De Swim” zou mogen doen. Hypernerveus was ze, maar wat luisterde ze goed. Met de Encounter sta je tot halverwege de dijen in het water op een vlonder, mag je de dolfijnen aaien, wordt er heel veel verteld over de dolfijnen, en krijg je ook nog een kusje. Ze deed het supergoed en huilend hoorde ze dat ze de Swim ook mocht doen. Na het weekend, op dinsdag werden we om 8 uur verwacht….. Vroeg ja, maar voor Liesyenne een prima tijdstip! (des te korter de stress)

Eindelijk was het dan dinsdag!! Na een rit in de file – ja, ook in Curaçao kan dat – reden we naar Mambo Beach en meldden ons. Na het invullen van een verklaring dat iedere risico uitsloot voor de Dophine Academy, haalden we onze zwemvliezen en zakten we langzaam het water in. Met de handen gekruist voor de borst, peddelden we naar het platform en ….kreeg ik al kramp in mijn kuit! Mén, wat doet dat zeer!!! (ik heb er 2 weken plezier van gehad) Liesyenne was zo ontzettend rustig en stil. Geen geluid, geen gegil, geen drukte, alleen maar rust en een totale ontspanning. Ze deed het zo goed!

Na de gebruikelijke ‘kunstjes’ zoals laten zingen, ‘handen schudden’, een ritje maken, kreeg iedereen een kusje van dolfijn Theresa. De bedoeling is dat de dolfijn, na het kusje, op het fluitje reageert en dan stopt en wegzwemt. Dat ging bij (bijna) iedereen goed…yep, behalve bij mij. Theresa duwde haar snuit tegen mijn slaap en reageerde niet op het fluitsignaal, ook niet op het tweede, en natuurlijk……ook niet op het derde.. Na de 4^e keer fluiten vertrok ze pas. Ik vond het helemaal geweldig! (en weer janken natuurlijk)

Met dolfijnen zwemmen is voor mij een ervaring geworden die ik never nooit niet verwacht had. Ik werd overspoeld met een gevoel dat ik niet anders beschrijven kan als bijzonder en ontzettend ontroerend. Alles wat er om me heen gebeurde leek te vervagen en tranen liepen over mijn wangen…keer op keer.

~Liefs Loes~