Je bent zo mooi anders, niet meer of minder anders, maar zo mooi anders

Oppas gevraagd?

Stel je bent ouder van een kind en bent op zoek naar een betrouwbare oppas. Je vraagt eens rond, vind een aantal kandidaten en uiteindelijk laat je die één voor één langskomen voor een gesprek. Tijdens dit gesprek voel je aan wie er bij je kind past en wie niet en ga je vooral op je gevoel af alvorens je iemand uitkiest om op je kind te passen op momenten dat je dat zelf niet kunt.

Het allerbelangrijkste is het gevoel dat de oppas goed voor je kind zal zorgen, in elk opzicht en dat je kind krijgt wat het nodig is. Pas dán kan je met een gerust hart je kind achterlaten op momenten dat dat nodig is.

Helaas heb ik die keuze niet en ben afhankelijk van de goodwill en betrokkenheid van de mensen waarbij mijn Liesyenne moet verblijven. Soms voelt dat goed maar het komt ook regelmatig voor dat ik zie dat er niet goed voor Liesyenne gezorgd wordt.

Zo werd ik gisteravond ontzettend boos, maar vooral geconfronteerd met het feit dat er niet voor mijn kind gezorgd wordt op een manier die in mijn ogen normaal is. Ik heb er begrip voor dat er dingen niet helemaal gaan zoals ik zou willen, dat niet alles gedaan wordt zoals ik het doe en dat er soms door simpelweg niet goed overdragen zaken vergeten worden. Echter, als het om de gezondheid van mijn kind gaat dan komt er ook weleens een einde aan mijn begrip en wordt ik enorm gefrustreerd. Mijn Liesyenne is afhankelijk van anderen, zowel thuis als op de groep en heeft hulp nodig op vele vlakken.

Zondagavond bracht ik Liesyenne (na haar vakantieweek thuis) terug naar de groep en ik zag, na thuiskomst, dat ik haar neusspray vergeten was mee te geven. En aangezien Liesyenne snel oorontsteking heeft, de pijn pas gaat voelen als het (bijna) te laat is en het trommelvlies doorbreekt is het belangrijk om dit goed te behandelen en er alert op te zijn. Zéker bij verkoudheid. Liesyenne was verkouden geworden in die week thuis en het groene snot kwam uit haar neus. Dus 3 maal daags de neus sprayen is dan belangrijk om oorontsteking te voorkomen.

Maandagmorgen belde ik direct naar de groep en vroeg of zij voor neusspray konden zorgen. "Ik ga er direct achteraan', werd me verzekerd. Gisteravond vroeg ik er dus naar en bleek dat de neusspray er nog niet was omdat ze op woensdag pas naar de apotheek zouden gaan. (dit terwijl de apotheek op een afstand van 1 minuut lopen is!)

Ik uitte mijn ongenoegen daarover maar trek toch aan het kortste eind want het is nu eenmaal zo.... Het was te druk, er was geen tijd voor enz...

Ik was in staat om gisteravond nog in mijn auto te stappen en de neusspray zélf te gaan brengen. Dit soort dingen; en dit is niet het enige incident op medisch gebied, maken me zo machteloos maar vooral ook ongerust.

Misschien ben ik wel een zeikerd, dacht ik bij mezelf en besprak het vanmorgen met mijn huisarts. Gelukkig was hij het volkomen met me eens zodat dat gevoel direct afnam. "Liesyenne IS afhankelijk" zei hij.

Dit soort incidenten schaden mijn vertrouwen in mijn 'oppas' maar helaas ben ik niet in staat om zelf mijn 'oppas' uit te kiezen en zal dus moeten toezien op hoe anderen mijn kind verzorgen zonder dat ik daar invloed op heb en dat is frustrerend!

~Grrrrr....Loes~

Sinterklaas en de dokter

"Sinterklaas, daar doen we niet meer aan", zei ik vorig jaar. Jullie mogen kiezen wanneer je de cadeautjes krijgen, óf met kerst, óf met Sinterklaas. Sinterklaas, oftewel pakjesavond, zoals Liesyenne het altijd noemde was één en al stress, al weken van tevoren. Dit jaar had ik een WII (wie?) voor de meiden en Nicole wist er al van. Liesyenne mocht kiezen wanneer ze de WII zou krijgen en koos, na overleg met Nicole, voor Sinterklaasmiddag. Om 14 uur zou ik haar op gaan halen, Nicole zou om 16 uur thuis zijn en dan zouden ze de WII direct uit mogen pakken.

Helaas liep alles een beetje anders als gepland, dat was niet gemakkelijk voor Liesyenne. Donderdag sprak ik de groepsleiding en die vertelden me dat Liesyenne een beetje lelijke plek om haar mond kreeg en ze vertelde me dat Liesyenne er continue over aan het likken was. Een bekend feit, dat doet ze al jaren als het kouder wordt. Feit is wel dat er direct actie ondernomen moet worden anders wordt het groter en groter en gaat het infecteren, dus groepsleiding zou voor zalf van de huisarts zorgen. Vrijdag, toen ik haar op ging halen was er dus geen zalf en moest Liesyenne eerst naar de huisarts in Dordrecht. De huisarts daar kent Liesyenne natuurlijk nog niet (nu wel hoor!) en gaf geen antibioticazalf voor het gezien was. Liesyene werd ontzettend boos en vloekte de hele weg...en toen ook nog eens bleek dat de huisarts wéér een andere was dan de vorige keer ging het compleet mis. Alles liep totaal anders dus, dan ze verwachtte en dat is gewoon hartstikke moeilijk voor haar.

Na wat creatieve opmerkingen mijnerzijds, mocht de arts tóch naar haar mond en vinger kijken (de vinger was al ontstoken) en kreeg ik én een recept voor zalf én direct een recept voor een antibioticakuur voor als het niet minder zou worden.... Om 17.30 waren we pas thuis!!!

Nu verzinnen hoe we eerst zouden kunnen gaan eten zonder dat de er al op de WII  gespeeld zou gaan worden. Terwijl Nicole en Liesyenne aan het uitpakken waren en we de WII aansloten op de televisie, reed Hans naar de snackbar om eten te gaan halen. (jammer van de bietjes en speklapjes) Met de belofte dat Liesyenne direct zou mogen spelen als ze klaar was met eten, was ze binnen een half uur klaar met haar eten en konden ze eindelijk dan gaan spelen. Ik keek met een grote glimlach van geluk naar mijn twee meiden die samen aan het spelen waren en er ontzettend veel plezier om hadden. Dát moment van samen spelen is mijn cadeautje, zowel voor Sinterklaas als voor de kerst...meer hoef ik niet!

Weekeinde 10 tot 12 november

Vrijdag ben ik Liesyenne op gaan halen voor het weekeinde. We hadden afgesproken dat we direct vanuit Zeist, door zouden rijden naar Ineke om de poesjes nog een keer te zien. Volgende week is Daisy dan weg, naar haar nieuwe baasjes. Het kostte Liesyenne dit maal wat meer moeite, maar uiteindelijk heeft ze dan beide poesjes even vast kunnen houden.

Hier met Red en met Daisy.

Nadat ze de poesje bekeken en vastgehouden had, zijn we lekker een hapje gaan eten in de plaatselijke cafetaria samen met Ineke en Trudie. Een geweldige cafetaria, want wat stond er op de placemats??? Woord- en kruiswoordpuzzels dus Liesyenne was heerlijk bezig.

Zaterdagmorgen kwam Jack nog langs om zijn vakantiefoto's te laten zien en een souveniertje te brengen voor de meiden. Het was rond lunchtijd, dus hij at een broodje mee. Uiteraard wel héél duidelijk aan Liesyenne laten merken dat dit een bijzondere situatie was maar wel gezellig.

Liesyenne/Nicole en Jack aan tafel.

Zaterdagmiddag gingen we naar de verjaardag van Ginger, de achternicht van Liesyenne. Op de heenweg zat ze heerlijk te zingen en met haar gameboy te spelen totdat ik omkeek en zag dat ze bloed aan haar rok zat te vegen. Ze had het topje van haar vinger compleet van vel ontdaan met haar tanden en het ziet er erg lelijk uit. Op mijn vraag waarom ze dat deed zei ze dat ze het zo spannend vond. Gelukkig hadden Ton en Petra speciale vingerpleisters in huis, die heeft er tot de volgende morgen opgezeten. Het blijft akelig om te zien dat ze dit doet met zichzelf en het went nooit! Eenmaal op het feest aangekomen was ze vrij ontspannen en best rustig. Ze vond het prachtig dat Natasje, de vriendin van Petra, haar dochtertje Jada bij zich had en heeft samen met Natasja liedjes voor Jada gezongen.

Rond 20.00 uur gingen we naar huis en Liesyenne sliep om 21.30 uur!

Vanmorgen stond Liesyenne al aangekleed naast me. Ik wilde van haar 'klederdracht' een foto maken maar dat vond ze niet goed. Ze had namelijk haar rok aan, die een moeder van ontspannend autisme voor haar gemaakt had vorig jaar. Op de rok had ze een vest aan met 1 knoop bovenaan, zodat de rest openhing, erg grappig om te zien. Enfin, Liesyenne was luidruchtig dus liet ik haar vast naar beneden gaan en zei dat ik er aan kwam maar.... ik was weer in slaap gevallen! Om 09.30 uur schrok ik wakker, speerde naar beneden en daar zat ze hoor. Aangekleed, al lezend aan de eethoek. Ze had zelf cruesli en melk gepakt, had Nina eten gegeven en zélfs haar pil al gepakt en ingenomen. Ik wist niet wat me overkwam!! Uiteraard heb ik haar een groot compliment gegeven!!!

In de voormiddag hebben Nicole en Liesyenne, onder wakend oog van mij natuurlijk, nog een poosje gestoeid.Heel leuk om te zien dat het nu redelijk goed ging en er geen boze kinderen uit voortkwamen. Het stoppen was wat lastig voor Liesyenne, maar Nicole pakte het prima aan!

         

Al met al een gezellig weekeinde, wat ook goed afgesloten werd op De Ark. Geen drama's, geen tranen dus geweldig!

    

Gemoederen wat bedaard

De gemoederen zijn hier weer wat bedaard. Mén... wat was ik boos, gefrustreerd en vooral weer eens erg verdrietig. De afgelopen dagen heb ik ook weer behoorlijk gerookt en daar baal ik aan de ene kant wel van, aan de andere kant weet ik hoe het werkt. En tja, dan kan ik natuurlijk tegen mezelf zeggen dat ik slap ben enz maar daarmee help ik mezelf niet. Ik ben gestruikeld, zo noem ik het zelf. En ik struikel liever 10 keer en sta weer op, als dat ik struikel en blijf liggen want dát is pas zwak en slap. Dus, morgen rook ik gewoon weer niet.

Vrijdagmiddag heb ik tóch nog heel wat vragen kunnen stellen aan M. psychologe van Zonnehuizen. Liesyenne hoeft niet naar huis terug, ze zijn ervan overtuigd dat dát niet kan. Medicatie wordt gewoon voortgezet en maandag in het overleg komt de tijd van het innemen aan de orde. Ik vind dat Liesyenne gewoon direct na het wakker worden haar pil moet hebben namelijk, daarmee is zowel zij als de groepsleiding geholpen en valt er veel onrust weg. Ook gaat Liesyenne op een wachtlijst binnen Zonnehuizen om de evt. tijd op te vangen voordat er iets anders voor haar gevonden is wat bij haar past.

Zaterdagavond heb ik een gesprek gehad met Jack over zijn niet kunnen bijwonen van het gesprek van vrijdag en mijn ongenoegen geuit. Uiteindelijk moet ik zeggen dat hij gelijk had en de 'schuld' niet bij hem kan worden neergelegd. Ik ben blij dat we dit soort dingen als volwassenen kunnen bespreken nu en niet met verwijten over en weer smijten. Ook heb ik gezegd ervan te balen dat hij geen vrij neemt in de kindervakanties waardoor de kinderen steeds verder van hem verwijderd raken. Nou ja, ik heb gezegd wat ik wilde zeggen.

Dinsdagmorgen ga ik Liesyenne halen, ze blijft dan tot vrijdagmiddag 17.00 uur bij mij. Om 17.00 uur komt Jack haar ophalen en gaat ze met hem mee. In plaats van zondagmiddag weer bij mij te zijn, brengt Jack haar terug naar Zeist en neem ik afscheid van Liesyenne op vrijdagmiddag. Liesyenne vroeg overigens zelf of oma mee ging naar Zeist om haar weg te brengen.

Dood haar....

Vrijdagmiddag haalde ik Liesyenne op. Toen ik aankwam moest ik eerst nog even wachten, want Liesyenne moest nog even 5 minuutjes op haar kamer blijven voor iets wat in de middag was voorgevallen. Wel lastig hoor, want toen ik langs haar raam liep zag ze me natuurlijk en was heel blij me te zien. De groepsleiding was nog even naar haar toegelopen om haar te herinneren aan haar 5 minuten. Dit vond ze heel moeilijk en even hoorde ik haar huilen maar al snel legde ze er zich bij neer.

Eindelijk gingen we dan. We zaten nét in de auto toen Liesyenne vroeg of we eindelijk weer eens een keer naar Ineke toe zouden gaan, want die miste ze wel heel erg. Toen ik haar vroeg of dat écht zo was zei ze: "Jij bent wel slim zeg... ik wil eigenlijk heel graag de poesjes zien"! Eerlijk hoor.. Ik had zelf al afgesproken met Ineke dat we even langs zouden komen dus dat was al geregeld. De rit op zich is altijd wel gezellig, we keuvelen wat af. Op een gegeven moment vroeg ik haar of ze niet iets merkte, of iets miste aan mij waarbij ik doelde op mijn niet roken. Na allerlei vage reacties als 'heb je je tanden gepoetst' of 'ben je je naar de kapper geweest' hielp ik haar een handje door haar te vragen eens aan me te ruiken. Ze rook aan me en vroeg toen of ik me gewassen had misschien? Haha... toen vroeg ik haar eens aan mijn haren te ruiken. Ze nam een diepe snuif en zei toen: "Aha, dood haar"! Dat verzín je niet hè! Toen ik vertelde dat ik niet meer rookte, barstte ze in huilen uit en bedankte me uitvoerig.

                                                      Hoe puur kan je zijn?

Enfin, na deze levensgevaarlijke omhelzing vervolgden we onze weg naar Ineke en de kittens. We hadden heel goed afgesproken dat ze heel rustig moest bewegen en heel rustig moest praten omdat de poesjes anders wel eens heel erg zouden kunnen schrikken van haar. En tja, dat zou zonde zijn! Wat kon ze zich goed aan de afspraken houden.

Heel rustig, alleen maar kijken..

en ja hoor, dan komen ze vanzelf dichterbij.

Na een half uurtje gingen we verder met onze reis huiswaarts. Mooi om te zien hoe Liesyenne inmiddels ook mijn 'afwijking' heeft overgenomen en ademloos kan genieten van de lucht, speciaal als deze gekleurd wordt door de ondergaande zon. Tijdens het rijden heb ik, op goed geluk, deze foto gemaakt. 

's Avonds hebben we samen naar 'sterren dansen op het ijs' gekeken, Liesyenne vind dat helemaal geweldig. Zaterdag was het een moeilijke dag, er moesten kleren gekocht worden én de laatste boodschappen moesten gedaan worden. Liesyenne wilde zó graag kip eten, dat die nog wel even gehaald moest worden. Zowel het kleren kopen als de kip kopen ging goed. Wel was het inmiddels al behoorlijk druk en dat merk je dan direct aan haar, ze gaat geluidjes maken, raar bewegen en met een vreemd stemmetje praten. Ik was héél trots op haar en hebben als beloning een welverdiend ijsje gegeten bij de ijsboer.

Zondag ging ook niet al te best. Om 8.00 uur maakte ze me wakker en had haar nieuwe kleren al aan. Pas om 13.00 uur had ik haar zover dat ze zichzelf ging wassen. Het strijden was deze dag behoorlijk aanwezig en ze heeft zelfs haar lunch alleen en in de keuken moeten eten. Dit vond ze heel vervelend uiteraard en dat was goed te horen. Ook het terug gaan naar Zeist gaan ging moeizaam dit keer, wat kan dat toch schelen de één of andere keer.....

Spinazie gatverrrr...

Vanavond weer, zoals elke donderdag om 18.30 uur, het belmoment met Liesyenne. Toen ik Liesyenne aan de lijn kreeg sprak ze eerst met een 'raar' stemmetje. Ik negeerde haar even en vroeg toen of Liesyenne er ook was want anders zou ik gaan ophangen. Onmiddellijk sprak ze weer gewoon. Het normale praatje begon, net als altijd, over het eten.

Liesyenne: "Wat heb jij gegeten"? Ik: "Een bal gehakt, sperziebonen en gekookte aardappelen". Liesyenne: "Oh, heerlijk, jammie". Ik: "Wat heb jij gegeten dan"! Liesyenne: "Nou, écht iets smerigs hoor mam"! Ik: "Wat dan"? Liesyenne: "Hele lange spinazie, die moet je héél lang doorslikken....ieeuw"! Ik: "Maar je vind spinazie toch wel lekker"? Liesyenne: "Zoals bij jou wel maar hier niet hoor"! Arm kind, hele lange spinazie die je héél lang moet doorslikken...brrr (haha)

Drie minuten voor tijd zei ze dat ze iets ergs moest vertellen, ze was namelijk weggelopen met 2 andere kinderen. Ze waren weg geweest met de groep, op de fiets, en de kinderen moesten 'in stilte' terug fietsen met de leiding. Hierop was nogal wat commentaar gekomen en dit liep een beetje uit de hand; uiteindelijk, zo zei Liesyenne, was D. in de houding genomen. Hoe het precies gegaan is weet ik niet, maar ze besloten om weg te gaan lopen met zijn drietjes. D. (jongen) M. (meisje) en Liesyenne. Uiteraard had de groepsleiding mij hierover al geïnformeerd en ik had er wel een beetje om moeten lachen. Volgens mij weet Liesyenne inhoudelijk niet eens wat 'weglopen' is. Al met al hebben ze zo'n 5 minuten 'vrij' over het terrein gestruind én zei Liesyenne: "Er was wel een forse consequentie op". Toevallig! Op mijn vraag wat een consequentie dan wel was zei ze: "Dat weet ik niet hoor, maar ik mag een hele week niet met groepsmomenten meedoen"! We hebben er nog even over gesproken en ze weet nu dat een consequentie een niet zo'n leuk gevolg is van iets wat niet zo handig is om te doen.

Morgen ga ik haar weer ophalen. Eerst langs Ineke natuurlijk want Liesyenne weet sinds deze week van de jonge poesjes. En zaterdag kippenpoten eten, dit zijn 2 dingen die vast staan...

Even bellen..

Vandaag weer het wekelijkse belmoment met Liesyenne. Een heel fijn moment omdat we dan zó intens met elkaar verbonden zijn, dat de liefde werkelijk door de telefoon heen kruipt. Om 18.45 uur ging de telefoon pas, ik zat al vanaf 18.30 uur te wachten. Het was Martine van De Ark; er was een probleem. Liesyenne was nog steeds niet aangekleed na het douchen en had ook nog niet gegeten. Hoe we dit op moesten gaan lossen, want er moesten nog 2 kinderen bellen vanaf 19.00 uur.

Pffff....tja, zeg haar dan maar dat je contact met mij gehad hebt en dat we hebben afgesproken dat ze nu tijd van het bellen aan het verliezen is én dat we gewoon om 19.00 uur moeten afsluiten. Tja, rationeel weet ik dat het zo de manier is waardoor ze zal gaan leren, maar emotioneel ligt het toch wel wat ingewikkelder.

Om 18.58 uur ging de telefoon weer, Martine: "Ik heb met Liesyenne afgesproken dat ze tot 19.00 uur mag bellen". Het ging dus om 2 minuten. Daar was ik het niet mee eens en kreeg gelukkig wat meer tijd om het weekeinde door te spreken, zodat Liesyenne wist wat er stond te gebeuren. Toen kreeg ik dus een snikkend meisje aan de telefoon wat nog maar 2 minuutjes met haar mamma mocht praten. Heftig hoor! Volgens Liesyenne was ze het vergeten. Dat ga ik morgen navragen hoor, want ik neem aan dat ze haar wel helpen herinneren aan het belcontact. Blijkt dat niét zo te zijn, dan vind het ik zielig als Liesyenne maar zo kort mag bellen.

Ik heb haar gestopt met huilen en gedwongen naar me te luisteren. Ik legde haar uit waarom het zo belangrijk is dat ze zorgt dat ze op tijd klaar is voor het bellen, want zo zei ik: "er moeten nog meer kinderen bellen en al die pappa's en mamma's zitten te wachten, dus als jij te laat bent heb je pech en kan je maar heel even bellen"! We hebben afgesproken dat ze een briefje aan haar prikbord hangt met de beldag en tijd erop, zodat ze er beter aan kan denken. Helemaal blij toen ik met deze oplossing kwam, hingen we om 19.03 uur weer op.

"Leren door ervaren" werkt hartstikke goed hoor, maar verdomme..wat doet het pijn als je zelf met deze 'lessen' moet dealen! De 'wijze' mamma uithangen en vervolgens huilt deze mamma een half uur om het verdriet van haar elfje...

We gaan ervoor...

Vandaag was Liesyenne's vaste 'beldag'. Op dinsdag mag zij haar vader (Jack) bellen en op donderdag mij. (Loes) Stipt 15 minuten hanteren ze in Zeist en om 18.45 uur rinkelde telefoon. Daar was Liesyenne weer. We hebben altijd veel plezier aan de telefoon maar vandaag was het best een moeilijk gesprek. Wat was nl het geval? Liesyenne weet dat ik djembéles volg en graag een djembé wil hebben. Haar plan, zo vertelde ze, was dan ook hard te gaan sparen zodat zij voor mij een djembé kan kopen. Ik heb geprobeerd haar uit te leggen dat dat niet nodig is, dat zo'n duur cadeau niet hoort maar ze wilde er niet aan. In eerste instantie vroeg ze of Joan ook kwam. Op mijn ja zei ze toen: "Dan moet je vragen of hij zijn portemonnee meeneemt dan vraag ik duizend euro aan hem". Ik probeerde haar uit te leggen dat dat niet hoort, niet netjes is en dat je blij moet zijn met wat je krijgt waarop ze heel verontwaardigd zei: "Maar ik hoef toch maar één briefje van 1000"!!!! Tja....... Ik legde haar nogmaals uit dat je niet kon vragen om geld en dat 1000 euro wel héél véél geld is om van iemand te vragen. Daarop kwam ze met het volgende ontroerende idee. Liesyenne zou gaan zingen in het park in Zeist zodat mensen haar geld zouden geven, is het niet ontroerend? Wat ik prachtig vond om te horen was dat ze het volgende zei: "Mam, als jij dat graag wilt hebben, dan gáán we ervoor"! Inmiddels waren er al bijna 16 minuten om van het gesprek van 15 minuten dus de hoogste tijd om 'af te sluiten' zoals ze dat noemt. Maar nee hoor, Liesyenne wilde wachten totdat de klok op 20 minuten stond, want dat mocht lekker niet. De laatste 4 minuten heb ik toch haar gedachten nog kunnen afleiden naar haar nachtje slapen bij Marloes op 29 september. Heel enthousiast was ze en zo konden we toch het gesprek nog vrolijk afsluiten.

liefs Loes